Eng boek

Onze ouders zijn weg. Mijn zus en ik zijn alleen thuis. Het is een uur of vier en het begint al te schemeren.
‘Durf jij?’ Ik weet meteen wat zij bedoelt. Het Boek. Het staat op ooghoogte van een zevenjarige tussen de andere exemplaren van de Parool Lifeserie. De Apen. De Aarde. Het Heelal. De Tijd. De Polen. De Oceanen.
Zonder enige aarzeling durf ik een van deze tot de verbeelding sprekende titels te pakken. Als het maar niet naast die ene staat. Want die kan wel eens meeschuiven…
De Oermens.
Alleen het aanschouwen van de bruine rug boezemt ons al angst in.

‘Durf jij?’ Mijn zus stapt vastberaden op de boekenkast af; haar hand richting Oermens.
‘Nee! Niet doen!’ Ik heb mijn hoofd al afgewend. En mijn ogen dicht.
Het steekt half uit de kast. Net genoeg om een klein deel van een bruin uitgeslagen, gebarsten schedel te kunnen zien. Een doodskop!
Mijn zus kan het niet meer terugduwen in de rij, want van schrik is zij twee meter bij de boekenkast vandaan gesprongen.
‘Doe jij het maar!’ Ik ben de Grote Broer. Maar bang voor een boek.
‘Het is gewoon een plaatje!’ Maar ik weet nu al dat ik dat plaatje zodra ik in bed lig weer angstaanjagend scherp voor mij zal zien. Levensgroot! Op de gordijnen. Op het behang. Het plafond.

Toch stap ik naar de boekenkast. Met dichtgeknepen ogen pak ik De Oermens. ‘Zie je nou – er gebeurt niks!’
Met het boek voor mijn hoofd beweeg ik naar mijn zusje. Het is nu bijna donker in huis. Alleen een straatlantaarn werpt een gevoelloos licht over het sober meubilair. Een kraan druppelt.
Dan piept er een deur, kraken er treden en floept het licht aan.
‘Moet je weer je zusje bang maken?!’
In het felle licht gebiedt mijn moeder mij De Oermens terug te zetten. En ik weet dat ik weer slecht zal slapen die nacht.

Niet bang voor een boek? Lees verder…

Artiesten (2)

‘Geen commentaar’

Artiesten

‘Een volk krijgt de artiesten dat het verdient…’

Humor scoort (4)

Ook in Antwerpen weten ze het!

Stigmatiseren (2)

Schrijf ik eens over stigmatiseren, krijg ik meteen een reactie van De Club van Mensen Met Een Andere Huidskleur. Dat dit toch niet kan! Wat niet?
Waarom niet? Omdat dat mannetje zwart is!
Inderdaad…
…zó kan het ook!

Stigmatiseren

Schrijf ik één keer over psychiater (Komt een vrouw eens niet bij de dokter, maar bij de… Juist! Kan ook!), word ik meteen bestookt door De Club van Mensen Met Mislukte Levens. Dat noem ik nou stigmatiseren!

Hoewel; ziet er best geslaagd uit, daar. Wanneer is er weer een bijeenkomst?

Psychiater

Bij de psychiater.

‘U moet eens wat vaker nee  zeggen!’
‘Ja??’